Met publiek elan!

Publieke of private sector, maakt het wat uit voor het managen van projecten?

Afgelopen dagen mijn reistijd in het vliegtuig weer nuttig gebruikt. Op 10 km hoogte het boek ‘Met publiek elan! Taaie processen, onverwachte wendingen en praktische resultaten’ van Michiel Louweret gelezen.
Je kan je afvragen wat iemand uit de private sector nu moet met een boek over publieke organisaties. Ik had dus ook mijn twijfels maar die waren kompleet ongegrond. Natuurlijk kwam ik een aantal, voor de publieke sector specifieke aspecten tegen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan een bestuurlijk en ambtelijk opdrachtgever.
Het boek bestaat uit twee delen. In het eerste deel worden verschillende omstandigheden die de effectiviteit van projecten beïnvloeden, behandeld. Hierbij wordt vanuit de organisatie naar projecten gekeken. Op welke wijze kunnen bestuurders en managers het organisatieklimaat voor projecten gezond(er) maken. Aan de hand van een casus waarin een directeur worstelt met de gebrekkige aansturing van projecten komen in verschillende hoofdstukken o.a. de volgende onderwerpen aan bod: het ontstaan van projecten, het opdrachtgeverschap, de invloed van middelmanagers op het projectresultaat. Vervolgens wordt uitgebreid ingegaan op het leiden en lijden van professionals. Het eerste deel eindigt uiteindelijk met het hoofdstuk ‘De onbegrijpelijke afkeer van standaarden’. In dit hoofdstuk wordt, terecht m.i., een pleidooi gehouden om met elkaar best practices vast te leggen en continue te onderhouden. Michiel schetst een beeld van de boven- en onderstroom van organisaties. Uiteraard binnen de publieke sector, maar het gaf mij ook handvatten om te kijken naar organisaties waar hoofdkantoren een verandering tot stand willen brengen die uiteindelijk geëffectueerd moeten worden in onderliggende business units. Wellicht goed als ik het boekje ‘De Bovenbazen’ van Maarten Toonder weer eens doorlees.
Verhelderend was het hoofdstuk ‘Opdracht geven doe je er wel even bij’. Hoeveel projectmanagers worstelen niet met het probleem dat hun opdrachtgever eigenlijk geen tijd heeft voor hun project, met alle negatieve gevolgen van dien.
Het tweede deel kijkt naar de wijze waarop het organisatieklimaat invloed heeft op het succes van projecten. Welke dilemma’s en paradoxen komen projectmanagers tegen in hun organisatie? Wat is het effect van teamwerk, van projectinflatie (we kunnen alles wel een project noemen)? De stelling wordt geponeerd dat 80% van de projectcommunicatie ongericht is. Als de boodschap niet overkomt, de gemeenschappen niet bereiken of de gemeenschappen geven de aangeboden content geen betekenis, dan is de inspanning voor niets geweest. Begin je maar vast zorgen te maken of de gewenste verandering uiteindelijk bereikt gaat worden. Gelukkig speelt dit waarschijnlijk alleen bij projecten in de publieke sector of ook binnen de private sector? Mij heeft het in ieder geval aan het denken gezet.
Projecten tot een succesvol einde brengen vraagt om teamwerk. Vormen de leden van je project wel een team, tot hoeveel teams behoren de individuele teamleden eigenlijk, waar leggen ze de prioriteit? Iedereen kent waarschijnlijk wel een project in zijn of haar organisatie waar je niet bij wilt horen.
Het boek eindigt met een suggestie waar veel van verwacht wordt om bindingen tussen gemeenschappen te creëren, namelijk het gebruik van social media en daar geloof ook ik heilig in.
Tussen de verschillende hoofdstukken zijn observaties opgenomen. Deze observaties zijn bewerkingen van korte artikelen in en rond organisaties en projecten van Michiel die de afgelopen jaren verschenen zijn als colomn in verschillende vakbladen.
Kortom naast de vele methodische project management boeken weer een boek dat je anders naar projecten laat kijken. Ik kan het van harte aanbevelen.